Feuerstein Nederland

Een Feuersteinbegeleiding. Het klassieke beeld wat misschien bij dit woord wordt opgeroepen is een kind, een volwassenen, de mediator, een tafel en een taak. Maar een Feuersteinbegeleiding is echter ook het beeld van een man van 35, met een mediator, een straat en een boodschappenkarretje gevuld met lege glazen potten en flessen en een hoeveelheid oud papier.

Op een bewolkte kille vrijdagochtend in de Nederlandse lente, loop ik met Michaёl in een Amstelveens parkje. Wij zijn op weg naar de papier- en glasbak. We gaan wat teruggeven aan de natuur. Grondstoffen recyclen.
Michaёl trekt een oud groenrood-geruit boodschappenwagentje met zich mee. Het is de eerste keer dat deze taak onze weg kruist. Een onverwachte taak die ons is aangeboden door een creatieve meedenkende begeleidster van het dagcentrum. Ze kwam met haar voorstel op een moment dat Michaёl aangaf om, net als de andere groepsleden van de dagopvang, naar buiten te gaan. Mijn aanwezigheid, doorkruiste zijn routine. Het plan om met mij de geplande taken op de woongroep te gaan doen, leverde even behoorlijk wat spanning bij Michaёl op.

De grote boodschappenwagen lijkt enkele maten te krimpen in verhouding tot het lange gestalte van Michaёl. Michaёl, gekleed in zijn bijna onafscheidelijke blauwe bodywarmer, loopt met licht gebogen schouders naast mij tegen de kille wind in. Langs het voetpad in het park proberen een aantal gele bloemen aan de waterkant een klein beetje kleur te geven aan de grijze wereld.
Ik wil Michaёl op dit natuurlijk stukje optimisme wijzen. Ik wil dit met hem delen ‘Kijk Michaёl, bloemen’, roep ik hem wijzend in de richting van de bloemen toe. Hij kijkt.‘Mama’, is zijn antwoord. ‘Mama’, een enkele woordje met naar alle waarschijnlijkheid een groot verhaal. ‘Mama’, zegt hij even later weer als hij mij een bank aanwijst. Met mama plukt hij bloemen en zit hij op de bank, mama houdt van bloemen en zit regelmatig op een bank. Het zijn zomaar twee mogelijke interpretaties van wat Michaёl mij wil vertellen.

Even later komen wij bij de papier- en glasbak aan. In eerste instantie probeert Michaёl met licht geweld een deel van een kartonnen doos door een rond gat van de glasbak te gooien. Ondanks het feit dat het niet lukt en ik met een ’kijk’ Michaёl attent maak op nog een bak met een grotere opening, blijft hij het proberen. Er is nog geen gedachte bij hem dat als het niet bij de ene bak lukt hij het bij de tweede kan proberen.
‘Kom, Michaёl’, roep ik vanaf de plek waar de papierbak staat, een anderhalve meter links van de glasbak. Nu zet Michaёl zich in beweging en als ik de klep van de papierbak open gooit een brede hand met lange vreemd gevormde vingers op een nauwkeurige en geconcentreerde manier alleen het karton en papier uit de kar door de klep. Na een ‘klaar’ en een stap naar rechts komen we voor de glasbak te staan. Het is voor mij een ontdekking dat er hier in Amstelveen maar een gat is voor het glas. Hier geen sorteren van glas op kleur, zoals ik dat gewend ben in mijn woonplaats. Hier is hier en daar is daar, alles hetzelfde en toch net weer iets anders.
Papier, karton en glas het is allemaal anders. Alles heeft zijn plek. Een deksel op een pot is weer van ander materiaal gemaakt en dit gaat niet de glasbak in. De metalen deksel is niet gemaakt van glas en nadat Michaёl de deksel zelfstandig heeft losgeschroefd kijkt hij mij met gefronste wenkbrauwen vragend aan. Ik wijs Michaёl naar de prullenbak aan de overkant van de straat. Nadat ik goed links en rechts heb gekeken, geef ik Michaёl de vrijheid om zelfstandig de deksel weg te gooien. Daar gaat hij, met een wat waggelende, voor hem typerende gang. Met elke stap wordt zijn vrijheid groter. Met elke stap verlies ik een deel van mijn controle. met elke stap wordt de lijn tussen hem en mij langer. Met elke stap zet Michaёl een stap op de voor hem nieuwe weg naar meer zelfstandigheid. Michaёl gaat de wereld in.

Zeg je Michael, dan zeg je een man, die met veel geluid zijn binnenkomst en vertrek begeleidt. Tot vandaag.
Het is weer maandag en Michael komt, gebracht door een taxi, voor een uurtje begeleiding. Door de wanden heen, die de gang van de werkruimte scheiden, hoor ik zijn stem. Een vluchtig blik op de klok doet mij realiseren dat het al bijna 11.15 is.
Ik verwacht elk ogenblik dat een van de twee deuren in de wand openzwaaien en Michael met een 'hallo', of 'Ami', zijn aanwezigheid aan mij komt melden. Deze verwachting komt voort uit het feit dat Michael elke week sinds onze verhuizing naar onze nieuwe locatie op deze manier zijn begeleiding bij Joost begint. Echter in de ontwikkelingsfase die Michael doormaakt, verandert keer op keer zijn gedrag en er gebeurt vandaag niets, helemaal niets, het blijft stil.
Verzonken in mijn eigen bezigheden, wordt ik weer verrast. Ditmaal omdat Michael ineens de ruimte binnen komt lopen en onder een uitroep van 'Ami', ineens naast me staat. Vanuit mijn zittende positie lijkt zijn gestalte nog langer. Een blik op de klok achter hem geeft 11.57 aan. Michael kijkt mij aan en hij gaat verder, 'huis'.
'Nee', antwoord ik hem. Michael maakt het gebaar van werken.'Ja, ik moet nog werken'. Als ik niet naar huis ga, dan misschien onze staigair. Met een gebaar en woord 'huis', richt hij zich tot hem.
'Nee, Michael', is het antwoord.
Een hand wordt onder de roep, 'hum', opgestoken. Met dit woord bedoeld Michael dag. Hij draait zich om naar Joost, die achter Michael was aan komen lopen. Joost contrasteert met zijn felle gele shirt met de eeuwige grijze kleding van Michael. Nog voordat Michael samen met Joost weer door de deur verdwijnt, volgt er een voor Michael bijzondere actie.
Langzaam draait hij zich een halve slag in de richting van de rechterhoek in de ruimte waar Katinka samen met een student aan de tafel bij het raam zit. Er is oogcontact. De rechterhand van Michael gaat omhoog. Met een uitgestrekte hand volgt er een groet. Het blijft stil. Alsof ik naar bewegende beelden kijk terwijl het volume uitstaat. Geen 'hum', geen 'huis', geen woord. Het blijft stil. Het enige geluid is de op en neergaande klank van de maandelijkse sirene, die van buiten de ruimte doordringt. Michael draait zich langzaam verder om en volgt Joost naar de deur. Ik kan nog net een glimp van een grijns op zijn gezicht waarnemen.

Op het FCN bieden wij in het algemeen begeleidingen in ons centrum. Een uitzondering hierop is Michaël. Michaël is een jongeman van bijna 35 jaar. Michaël krijgt behalve een keer per week begeleiding op het centrum, begeleiding aan huis, de instelling waar hij woont. Deze beslissing is ruim een jaar om twee redenen genomen. Aller eerst om de omgeving van Michaël, zijn begeleiders van zowel wonen als van de dagopvang, bewuster te maken van de mogelijkheden van Michaël en hen het medieeren te laten afkijken. Ten tweede om taken aan Michaël te geven, die zin en betekenis voor hem hebben. Dit soort taken zijn in de woonomgeving meer voor handen dan bij ons op het centrum.

Er is veel gebeurd in een jaar thuisbegeleiding. Michaël is meer en beter gaan communiceren. Michaël is actiever geworden. Michaël vraagt nu aan de begeleiders of hij kan helpen. De begeleiders zien en horen dit en begrijpen dat Michaël veel ziet. Met dat vele zien heeft Michaël onder andere geleerd dat de vaat in de vaatwas moet, je kleding op de juiste plek in de klerenkast, je een sleutel nodig hebt om deuren te openen, er touwen zijn om een gordijn te openen, je het licht uitdoet als je de kamer verlaat en vervolgens de deur achter je dicht doet. Michaël heeft geleerd dat er behalve sleutels ook electronische toegangsmiddelen zijn en hij heeft deze leren te gebruiken.

Behalve dat Michaël veel van ons heeft geleerd, hebben wij ook veel van Michaël kunnen leren. Zo weten we nu een jaar later dat het van groot nut kan zijn om iemand ook deels in zijn eigen omgeving te begeleiden.

Wij weten ook dat de ontwikkeling van Michaël niet vanzelf gaat. Hij heeft aller eerst de steun van zijn moeder. Maar behalve dat heeft hij een team van mensen om zich heen, die geinteresseerd zijn in Michaël. Die Michaël de kans geven om tot bloei te komen.

Het is deze bloei, die ik hier in de komende tijd met u als lezer wil delen.
Wordt vervolgd. Amiad Ilsar, mediator FCN.

Het Feuerstein Centrum Nederland gaat op maandag 13 februari verhuizen
naar een nieuwe locatie.
Op dinsdag 14 februari pakken we weer alles uit en installeren wij ons.
Op woensdag 15 februari gaan de begeleidingen weer van start.

Ons nieuwe adres is:
Feuerstein Centrum Nederland
Van Heuven Goedhartlaan 935, 2 hoog.
1181 LD Amstelveen

Ons telefoonnummer blijft hetzelfde maar moet nog even omgezet worden.
Tijdelijk hebben we een mobielnummer: 06.270.630.73

Het FCN heeft geen parkeerplaatsen gehuurd op het parkeerterrein voor de
deur. In de woonwijk is het vrij-parkeren wij verzoeken u uw auto daar
te parkeren.
Wat betreft het openbaar vervoer: tram 5 en sneltram 51 stoppen naast
het gebouw halte Zonnestein.

Mochten er vragen zijn dan graag via de email: info@feuerstein.nl
Wij hopen ons werk op onze nieuwe locatie met dezelfde energie en
kwaliteit voort te zetten.

Hartelijke groet, namens alle medewerkers van het FCN, Katinka Hol

Van Jo Lebeer:
We doen een poging om weer een Nederlandstalige opleiding van de grond te krijgen. Omdat er dit schooljaar niet genoeg inschrijvingen waren om Module 1 op te starten, zou de IVP basic opleiding alleen open staan voor mensen die al minimum module 1 gevolgd hebben.
IVPbasic in het Nederlands kan starten met een minimum van 12 mensen.
We mikken op de eerste week van de (Belgische) paasvakantie.

Indien we niet genoeg mensen hebben zijn er nog 2 mogelijkheden tot het volgen van de IVPbasic tijdens dit schooljaar:
- In Wallonië (St-Ode) is er inmiddels een opleiding kunnen starten, een introductiemodule, en de eigenlijke Basic start op 21/8 tijdens een 4 daagse; die opleiding gaat zeker door, wordt gegeven door Dany Devooght in het Frans (met desgewenst ook vertaling naar NL).
- In Parijs, internationale zomerschool 8-19 juli. Deel I of II. Er zal zeker een Engelstalige groep zijn, en misschien ook een franstalige, maar dat laatste is nog niet zeker.

Bijlagen:
formationPEIbasicStOde2012-1.pdf
FolderIVP_BASIC_2011-12-1.pdf
Feuerstein Summer Institute Paris flyer -3-1.doc